MULDERCAM BLOG

Met enige regelmaat komt mijn goede vriend Bert Evers over uit Curaçao. Meestal is hij dan een dag of tien in Amsterdam voor familiebezoek en wat zakelijke afspraken. We proberen dan altijd, ondanks zijn drukke schema, af te spreken en bij te praten. Bert is al decennialang een succesvol horeca-ondernemer op de Antillen. Hij is financieel comfortabel (een uitdrukking die mij door de taalpolitie op een waarschuwing komt te staan) maar valt zeker niet in de categorie horekaffers & andere patjepeeërs. Begin 2020, corona was nog gewoon een Mexicaans biertje, zaten we in een eetcafé in de Jordaan. Tijdens dit als vanouds gezellige samenzijn zegt hij plotseling: 'Mulder, ik heb een voorstel!' Ik kijk hem verwachtingsvol aan. 'Luister, we kennen elkaar nu ruim dertig jaar. Jij hebt inmiddels veel van mijn avonturen gehoord. En toen ik jouw parttime geluidsman was hebben we samen ook het nodige beleefd.  Bert (met hengel) tijdens de WK 1994 met reporter Jan Roelfs en Lothar Mat...

"È morte Romano!" Dit verbijsterende nieuws kreeg ik te horen toen ik, midden in het zonnige en schilderachtige Modena, met mijn geliefde aan een heerlijke lunch zat. Onheilsberichten hebben de nare gewoonte altijd toe te slaan als het leven er juist bellissima uitziet. Ik had Romano nog twee dagen daarvoor gebeld en afgesproken dat we, traditiegetrouw, een dagje bij hem gingen logeren in Bologna voordat we naar Amsterdam zouden terugvliegen. Verschrikt stond ik op van het terrastafeltje, daarbij een glas witte wijn omstotend, en vluchtte met mijn telefoon het steegje in naast de trattoria. Daar kreeg ik van Margaritha, een vriendin van Romano, de details te horen. Deze waren morbide simpel in hun eenvoud: attacco di cuore massiccio . Voor alle zekerheid vertaalde ze het voor mij in het Engels: massive heart attack.  Het eerste wat ik dacht was: einde van een tijdperk. Romano Torri was il mio fratellino italiano , mijn Italiaanse broertje. Als iemand mij heeft ingewijd in h...

Het is, zoals jullie hopelijk gemerkt hebben, de laatste maanden erg stil geweest op mijn blog. De verklaring is deze: na het verschijnen van mijn eerste boek (waarover mijn uitgever geruststellend zegt: "Kluuns Komt een vrouw bij de dokter werd ook pas een jaar na verschijnen een bestseller") kwam ik in een postnataal writer's block terecht. Een enorm blok ter grootte van een brutalistisch gebouw waaruit ontsnappen lastig bleek.  Zelfs het tikken van een eenvoudig WhatsApp-berichtje kostte mij de nodige moeite, laat staan de wekelijkse routine oppakken van het schrijven van zo'n achthonderd woorden. Een beproefde methode om deze impasse te doorbreken, zo had ik vernomen van een bevriend en gediplomeerd schrijver, is het lezen van een willekeurig kort verhaal van wat de Amerikanen The Three C's noemen: Chekhov, Carver en Cheever. Of een willekeurige "Kronkel" van Carmiggelt. Of de bundel Tat Tvam Asi van de onlangs overleden A.L. Snijders, meester van...