Een tijdje geleden las ik een krantenbericht waarin PostNL beweert dat er in plaatsen van meer dan vijfduizend inwoners binnen één kilometer een brievenbus moet zijn. Of dit in onze digitale samenleving nog het geval is waag ik te betwijfelen. Wat ik wel zeker weet is dat er binnen een straal van een kilometer vanaf mijn voordeur maar liefst drie (!) filialen zijn van de Gall & Gall. Allemaal dus ruimschoots binnen loop- fiets- of struikelafstand. ‘Gaat het nu alwéér over drank?’ verzucht mijn geliefde als ze in het voorbijgaan steels de titel van deze column heeft gespiekt. ‘Ja schat, zoals je weet schreef Simon Carmiggelt ook talloze cursiefjes over zijn belevenissen in de kroeg en over de slaafse onderdanen van Koning Alcohol. Waartoe hij zelf ook behoorde.’ ‘Bijna niemand weet meer wie Carmiggelt was.’ Point taken maar ik blijf onverstoorbaar doortikken. Het schamele eerbetoon van de Gemeente Amsterdam aan een groot chroniqueur Afhankelijk van mijn stemming of de w...
Hoewel ik van huis uit streng atheïstisch ben opgevoed hebben mijn ouders mij wel degelijk een aantal universele normen en waarden meegegeven. “Gij zult niet stelen” werd vrij vertaald met: ‘Je blijft met je fikken van andermans spullen af!’ Mijn broertje en ik moesten onze ouders met “u” aanspreken en als ik op het trapportaal vergeten was de buurvrouw te groeten kreeg ik van mijn moeder een opvoedkundige draai om de oren. (Gelukkig deed zij en niet mijn vader dit gedeelte van de opvoeding want hij had een goede rechtse in huis.) Dit klinkt allemaal misschien wat rigide maar ik haast mij te zeggen dat ik geen traumatische jeugd heb gehad met worstelingen over geloof, autoriteit, afkomst of seks. Je weet wel, de thema’s waar zo’n beetje de helft van de Nederlandse schrijvers in grossiert en die in kloeke delen worden uitgemolken. Op onderstaande jeugdfoto zie ik eruit als een schijnheilig koorknaapje (knielend op een bed violen in de schooltuin) maar inderdaad, schijn bedriegt. Geboren...