Skip to main content

Posts

DE GOEDE SMAAK CLUB

In het Volkskrant Magazine van 7 januari stond een uitgebreid interview met Joop van den Ende. Daarin kreeg hij de gelegenheid zijn mening te verkondigen over o.a. de noodzaak van een onafhankelijke Publieke Omroep, het huidige politieke klimaat en andere hete hangijzers. Zoals te voorspellen was ging men op social media direct los. (“Zakkenvuller!”, “hypocriet!”) Het dedain over het door Van den Ende geproduceerde “volksvermaak” en “plat amusement” droop er vanaf. Uit deze felle reacties blijkt maar weer eens dat de strijd tussen de high & low culture nog steeds als een hardnekkige veenbrand doorsmeult. Dat Van den Ende zich heeft opgewerkt van uitbater van een winkel in feestartikelen in Amsterdam-Noord tot mediamiljardair maakt hem in de ogen van de Hoeders van de Goede Smaak uiteraard extra verdacht. Hoewel niet exact te definiëren is er in principe natuurlijk niets mis met Goede Smaak. Echter, sommige zelfbenoemde bewakers van high culture vertonen in het afserveren van pop...
Recent posts

ROKENDE PUINHOPEN

We zitten inmiddels alweer ruim een week in het nieuwe jaar en kunnen dus wat objectiever terugblikken op een nogal roerige oud en nieuw-viering. Daarbij moet ik denken aan de meesterlijke film Groundhog Day . Een film uit 1993 van regisseur Harold Ramis, waarin een weerman van een lokaal tv-station (geweldige rol van Bill Murray) op een bepaalde feestdag wakker wordt in zijn hotel en vervolgens diezelfde dag steeds opnieuw moet beleven en verslaan. Een soort nachtmerrie light .  Als je een willekeurig krantenbericht over een oud en nieuw-viering van pakweg vijf of tien jaar geleden terugkoekelt lijkt het wel of de recente berichten over dit oergezellige volksfeest volgens de copy-paste methode zijn opgemaakt. Want geweld tegen hulpverleners, brandstichting en rokende puinhopen tijdens oudejaarsnacht zijn helaas geen recent verschijnsel. De verontwaardigde reacties op dit soort ontsporingen zijn vervolgens óók weer letterlijk over te nemen uit vorige edities. Ze zijn vergelijkbaar ...

HA, KERST!

Omdat de door mijn zorgverzekering verstrekte therapie-strippenkaart al in september was vol gestempeld (twaalf ritten) moet ik mij nu geheel op eigen kracht door die vermaledijde feestdagen manoeuvreren. Het is een jaarlijkse kwestie waarover ik al eerder schreef, maar inmiddels weet ik mijzelf goed aan mijn laarzen uit het verraderlijke drijfzand van Kerst en Oud & Nieuw omhoog te trekken. Ik heb elk verzet gestaakt en geef mij over aan (onder het neuriën van het Monty Python-nummer “Always Look on the Bright Side of Life”) een vrolijke terugblik op 2025 in de vorm van een Oudhollands dia-avondje. Gordijnen dicht, gelieve het geklik van de Kodak Carousel-projector en het gekraak van chips erbij te denken… Klik! Dia 1 Begin dit jaar verscheen mijn eerste fictiewerk, de roman Fata Morgana in Oost-Groningen . Mijn hoop een signeertournee te maken langs alle grote boekhandels waarbij ik hordes literaire groupies van mij af moest slaan bleek ook al snel een fata morgana die langzaam m...

TROSSEN LOS!

Wederom vooraf een disclaimer: onderstaande column bevat kleffe observaties over kleinkinderen. Sommige scènes kunnen als intimiderend worden ervaren door diegenen die niet gevoelig zijn voor ontroerende situaties en de ontwapenende conversaties die je nu eenmaal hebt met klein grut. Ter verdediging voer ik aan dat het bijna Kerstmis is. Een voor mij lastige periode waarin ik heen en weer word geslingerd tussen larmoyant zelfmedelijden en gênante euforie. Met enige regelmaat logeren Finn (7 jaar) en Eden (5 jaar) een weekendje bij ons. Zoals dat nu eenmaal hoort gaat dat gepaard met vaste rituelen. Het tweetal wordt standaard vroeg bij ons afgeleverd. Dermate vroeg dat ondergetekende dan nog volop bezig is met zijn derde remslaap. Om negen uur zijn ze echter niet meer te houden en mogen ze van Oma als een commando-eenheid de slaapkamer bestormen en het bed (en Opa) als trampoline gebruiken. Was dit een paar jaar geleden nog een onschuldige en vrolijke actie, inmiddels zijn deze Noord-H...

EL DORADO PENSIONADO

  To do nothing is the most difficult thing in the world -Oscar Wilde Gezeten op het terras van een café werden mij een paar dagen geleden, bij een ondergaand najaarszonnetje, door een oud-collega de volgende vragen gesteld: “Vertel Mulder, bevalt het leven als pensionado? Of mis je toch het vak stiekem een beetje? En verveel je je niet?” Ja. Nee. Soms. Dit zijn de staccato antwoorden die ik altijd paraat heb. Ja, omdat ik nu de vruchten pluk van “het beste pensioensysteem ter wereld” (Bron: Mercer CFE Institute).  Nee, omdat ik optimaal genoten heb van mijn avonturen als audiovisuele huursoldaat maar precies op het goede moment de eer aan mijzelf heb gehouden. En soms verveel ik mij inderdaad. Dat dit helemaal niet slecht is, ga ik verderop aantonen. Bij deze bied ik, als onbezoldigde ervaringsdeskundige, jullie een supersnelle en compacte cursus Aspirant Pensionado m/v aan. Allereerst natuurlijk het woord zelf. “Pensionado” kan, afhankelijk van je eigen mindset , verschillen...