Elke keer als mijn geliefde en ik langs het prachtige The Dylan Hotel op de Keizersgracht fietsen krijg ik te horen: “Dit héle pand was dus eigendom van mijn overgrootvader. Kijk, je ziet in de gevel nog zijn brievenbus!” Hoe blij wij ook zijn met ons fijne appartement in Oud-Zuid, bij deze mededeling klinkt er toch altijd een lichte teleurstelling door. De onderliggende kwestie is hier: hoe om te gaan met je familiegeschiedenis? Mijn vrienden weten inmiddels wel iets over mijn eigen jeugd en achtergrond. Maar toch nog even, voor het versche lezertje, een korte inhoud van mijn roots . Hoewel ik terugkijk op een liefdevolle, vrolijke en onbezorgde jeugd in Amsterdam-West was ik toch relatief vroeg mijn moeder, vader en twee broers kwijt. Ik ga nu niet in op de details maar hieraan heb ik (voor zover ik dat zelf kan beoordelen) gelukkig geen grote trauma’s overgehouden. Slechts een lichte melancholie en de bijnaam Remi Martin, vrij naar het zielige jongetje uit het hartverscheurende jeug...
Ongetwijfeld hebben jullie ook wel eens in de bioscoop, na het zien van een trailer, gedacht: ‘Mooi, deze film hoef ik dus NIET te zien!’ Zo’n trailer is in feite een lange commercial die echter behoorlijk averechts kan uitpakken. Regelmatig denk ik bij reclamecampagnes die ik krijg voorgeschoteld met enige verbazing: ‘Wacht effe… waar is het hier misgegaan?’ In mijn leven als tv-cameraman maakte ik soms werkopnames op locaties waar reclamespotjes werden gedraaid. Altijd verbaasde ik mij op zo’n set over het “gedoe”. In tegenstelling tot de televisiewereld, waar eigenlijk altijd een professionele maar ontspannen sfeer hangt, heerst er in de commercialwereld een strak protocol met een hoop gewichtigdoenerij en een strenge hiërarchie in de crew. (Dus nóóit rechtstreeks de regisseur aanspreken, altijd via de assistent-director .) Verder zijn er veel tijdrovende rituelen waarmee een actreutel of BN’er gepamperd moet worden. Bijvoorbeeld bij het neerzetten van een schaal met koekjes. (‘Darl...