Afgezien van een korte ballingschap op Curaçao (veroorzaakt door dames met kinderwens, inspecteurs met blauwe enveloppen en een ingebeelde Sturm und Drang ) woon ik al mijn hele leven in Amsterdam. Ik had het geluk hier op te groeien in de wilde jaren zestig, zeventig en tachtig en maakte de gebruikelijke rite de passage door: van soulkikker via blowende hippie tot een van de eerste bezoekers van de Roxy, het complete arrangement. Blowende hippie (met broer Peter ca. 1971) Inmiddels ben ik zo oud dat ik bijna overal bejaardenkorting krijg. Behalve helaas in de kroeg. Sinds ik als fulltime pensionado veel vrije tijd heb frequenteer ik die regelmatig en schaamteloos. Overigens wel een aanslag op mijn eigen kleine pensioenfonds, want de gierende inflatie is met name toegeslagen in de Amsterdamse horeca waar een glas zeer middelmatige wijn al snel zeven euro kost. Maar, er is altijd wel een gebeurtenis te vinden die rechtvaardigt dat ik toch ruimhartig aan de bar roep: “Rondje van Mul...
Elke keer als mijn geliefde en ik langs het prachtige The Dylan Hotel op de Keizersgracht fietsen krijg ik te horen: “Dit héle pand was dus eigendom van mijn overgrootvader. Kijk, je ziet in de gevel nog zijn brievenbus!” Hoe blij wij ook zijn met ons fijne appartement in Oud-Zuid, bij deze mededeling klinkt er toch altijd een lichte teleurstelling door. De onderliggende kwestie is hier: hoe om te gaan met je familiegeschiedenis? Mijn vrienden weten inmiddels wel iets over mijn eigen jeugd en achtergrond. Maar toch nog even, voor het versche lezertje, een korte inhoud van mijn roots . Hoewel ik terugkijk op een liefdevolle, vrolijke en onbezorgde jeugd in Amsterdam-West was ik toch relatief vroeg mijn moeder, vader en twee broers kwijt. Ik ga nu niet in op de details maar hieraan heb ik (voor zover ik dat zelf kan beoordelen) gelukkig geen grote trauma’s overgehouden. Slechts een lichte melancholie en de bijnaam Remi Martin, vrij naar het zielige jongetje uit het hartverscheurende jeug...