MULDERCAM BLOG

Zoals al gemeld aan mijn trouwe lezers heb ik even pauze moeten nemen qua columns. Dit vanwege de werkzaamheden aan mijn eerste boek, De Wondere wereld van de Televisie , dat medio april gaat verschijnen bij Pepper Books. Toch voel ik de behoefte zo rond de jaarwisseling even snel terug te kijken op onze collectieve annus horribilis 2020. Ik ga een poging doen, met de moed der wanhoop, dit een opgewekt tintje te geven. Bij het doorzoeken van alle foto's van dit rampjaar stuitte ik namelijk zowaar op een aantal vrolijkmakende beelden. Hieronder een hopelijk opbeurende en soms licht melancholieke diavoorstelling. Ook dit jaar maakte ik weer een paar epische fietstochten op mijn door pure spierkracht aangedreven rijwiel. Achterop een klein tassie met daarin tandenborstel, verschoninkje en een licht gekreukt overhemd voor  's avonds op het terras. Het huidige landschap van Nederland is (ik vertel natuurlijk niets nieuws) volledig op de tekentafel vormgegeven. Ik heb zojuist het nie...

In het bekende rijtje van corona-bezigheidstherapieën (het uitmesten van zolders en kelders, het knutselen van vogelhuisjes uit wijnkisten, het online bestellen van dingen die je volstrekt niet nodig hebt en het wederom tevergeefs doorwroeten van Tolstoj's Oorlog en Vrede hoort natuurlijk ook het opschonen van het fotoarchief. De ouderwetse analoge afdrukken had ik al ruim voor de pandemie redelijk onder controle. Op diverse fotoborden hangt achter glas The Best of... Als ik die, in een melancholieke bui met een glas whiskey in de hand, tevreden bekijk denk ik:  "Niet echt een saai leven, Mulder" en hum ik het geweldige Frank Sinatra nummer  It was a very good year.  Verder staat er nog ergens een schoenendoos met foto's in de categorie "twijfelkiekjes" die ik bewaar tot de volgende lockdown. Maar alle negatieven heb ik, na drie keer diep ademhalen, rigoureus in de container met restafval gesmeten.  Wat overblijft is het digitale archief. Nu klinkt dat ver...

  Het is genoegzaam bekend: qua gastronomie is Maastricht onbetwist de hoofdstad van ons land. Niet alleen de kwaliteit van de talloze restaurants, bistro's en eetcafés is bovengemiddeld, de uitstekende bediening is al reden om de lange reis naar deze stad te maken. Mijn eigen stad bevindt zich aan het andere eind van het service-spectrum. Onuitputtelijk zijn de verhalen over de hoofdstedelijke arrogantie bij het bedienend personeel. Daar is inmiddels een nieuwe ergernis bijgekomen: personeel dat nauwelijks Nederlands spreekt. Is dat trouwens zo erg? Niet als je je realiseert dat Amsterdam, ondanks de wereldwijde pandemie, nog steeds een succesvolle internationale stad is, met relatief veel expats en buitenlandse studenten. Die meestal razendsnel inburgeren en, in tegenstelling tot die vervloekte toeristen, gewoon zoals het hoort door rood fietsen. Maar het wordt ze op het gebied van de taal wel erg makkelijk gemaakt. Wij Amsterdammers menen tenslotte dat we uitmuntend Engels sprek...