DE NAAM IS STORMS, PIETER STORMS

Het is altijd enigszins verwarrend om te zien dat een goede vriend (m/v) opeens een rigoureuze afslag in het leven neemt. Een totaal onverwachte wending waarvan je denkt: "Huh? Zou je dit nu wel doen?" Iedereen kent hier voorbeelden van. Iemand waar je veel om geeft verhuist opeens van de grote stad naar een leuk boerderijtje midden in de Biblebelt. ("Het is écht maar veertig minuten rijden naar Amsterdam". Yeah, right). Een dierbare vriend zet zijn hele spaarkapitaal om in bitcoins. Een kroegmaatje laat de complete opstelling van het Nederlands elftal van 1974 op zijn armen tatoeëren. Wat te doen? Grijp je in zulke gevallen opzichtig en luidruchtig in? Geef je subtiele signalen af die vertellen dat dit je niet zo handig lijkt of laat je iemand geheel zijn eigen koers bepalen? Een goede kennis van mij verliet een paar jaar geleden vrouw en kinderen om met een rondborstige Svetlana of Olga uit Oekraïne te gaan samenwonen. In onze vriendenkring gaf dat de nodige opschudding. Mij werd aan de bar van een vaag café om een oordeel gevraagd. Het was de tijd dat ik te pas en te onpas citaten van Bukowski rondstrooide. Ik zei:

"You gotta find what you like and let it kill you".

Toen ik eind jaren negentig als freelance cameraman in full swing was, kreeg ik een telefoontje van Marc Jansen, een sympathieke en vakkundige producer die ik had leren kennen tijdens de roemruchte Willem Ruis Sterrenshow.

Marc Jansen, nu producer in LA

Marc was bezig met het ontwikkelen van een nieuw format voor de toen net gelanceerde commerciële zender SBS6. Het zou gaan om een nieuw type realityshow waarin mensen die gemangeld werden door de bureaucratie of afgepoeierd werden door grote bedrijven, geholpen zouden worden door een soort Robin Hood-figuur. De man die Marc hiervoor in gedachten had was geknipt voor het format maar er was wel een uitdaging. Het betrof hier namelijk Nieuwe Revu-journalist Pieter Storms. Die had inmiddels een reputatie opgebouwd als flamboyante, luidruchtige en met geld-van-de-zaak-smijtende verslaggever, die ondanks zijn legendarische declaratiegedrag toch ruim baan kreeg van hoofdredacteur Derk Sauer. Dit omdat Storms uiteindelijk spraakmakende artikelen leverde. (Dermate spraakmakend dat de rechtszaken hen beiden om de oren vlogen.)

Derk Sauer(m) en Pieter Storms(r) met hun advocaat

Marc was op zoek naar een cameraman/regisseur die dit ongeleide projectiel enigszins in de hand kon houden en die Storms, met nul televisie-ervaring, de do's & don'ts van het medium kon bijbrengen.

"Pieter is een behoorlijke lastpak, maar volgens mij kan jij hem wel aan..." 

We besloten een proef-item te draaien om te kijken of e.e.a. zou werken. Er werd een datum geprikt en een onderwerp gekozen uit een berg brieven. Een oproep op SBS6 had een hele postzak vol onrecht opgeleverd. Gedupeerde was mevrouw Mulder (geen familie) uit Almere. Haar energierekening was op onverklaarbare wijze verdubbeld en ondanks diverse pogingen was het haar niet gelukt deze computerfout te laten herstellen. Op de parkeerplaats voor het huis van mevrouw Mulder ontmoette ik Pieter voor het eerst. Een imposante, knappe man gehuld in een lange zwarte leren jas. The Man in Black. Marc was er ook bij en we waren het snel eens over het ideale scenario:

A: Interview met zielige Gedupeerde.

B: Met piepende banden op de Vijand af.

C: Binnenstormen met draaiende camera en roepen: "De naam is Storms, Pieter Storms. We willen koffie en de Directeur spreken!"

D: Op de kamer van Directeur eisen dat Probleem wordt opgelost, "En wel nu!"

E: Na Oplossing handen schudden en bandenpiepend op weg naar volgende Gedupeerde.

Zelden een zo korte bespreking meegemaakt die uiteindelijk een zó succesvol programma zou opleveren. De opname ging zeer voorspoedig. Amper een uurtje na het bestormen van het gemeentehuis van Almere werd de zaak opgelost, mevrouw Mulder kreeg het te veel betaalde geld ter plaatse teruggestort en de computerfout werd, na veel excuses, hersteld. Een paar dagen later was de montage gereed en de baas van SBS6, Fons van Westerloo, gaf na viewing het groene licht voor maar liefst veertig afleveringen. De titel van de show: Breekijzer.

Storms nodigde mij de volgende dag uit voor de lunch. Uiteraard geen uitsmijter met glaasje melk in een of ander wegrestaurant, maar oesters en sancerre bij Brasserie van Baerle.

"Mulder! Het ging geweldig, Fons is enthousiast, we gaan dit samen doen!" Een keiharde onderhandelaar ben ik zeker niet, maar ik sputterde toch een beetje tegen. Naar waarheid vertelde ik dat mijn winkeltje goed liep. Als freelancer had ik een aantal interessante opdrachtgevers en er stonden leuke programma's op de rol.

"Onmogelijk, Mulder! Als je Breekijzer gaat doen ben je het komende tv-seizoen vijf dagen per week fulltime bezig." Hij pakte een vulpen uit de binnenzak van zijn Hugo Boss jas, krabbelde iets op het damast servet en schoof het naar mij toe met de mededeling: "Dit mag je mij elke maand factureren." Ik opende het servet, de inkt was behoorlijk uitgelopen maar het bedrag was goed te lezen. Ik dacht vijf seconden na, keek naar hem op en zei met enig gevoel voor drama: "This looks like the beginning of a beautiful friendship." Ik betwijfel of hij het beroemde Humphrey Bogart-citaat herkende, maar we hieven het glas op onze komende samenwerking.

Casablanca 1942

Breekijzer werd meteen een gigantische kijkcijferhit en was (het moet toch nog maar even gezegd worden) het eerste programma waarbij met draaiende camera autoriteiten werden geconfronteerd met ontevreden burgers. Het leverde spraakmakende televisie op. Stuntelige voorlichters probeerden ons tevergeefs af te poeieren. Bewakers trachtten met veel gedoe en getrek ons de toegang te beletten tot de verdieping waar de directie zich verscholen hield. Storms sprong over hekjes, trok deuren open en als men riep: "U mag hier niet naar binnen!" antwoordde hij: "Maar ik bén al binnen!"

"We gaan de politie bellen!"

"Ik kan niet wachten!"
Was hij onverschrokken? Jazeker, dat was-ie. Ik hoorde ooit, na een paar flessen wijn, waarom. In zijn Nieuwe Revu-tijd was hij de eerste journalist die in 1982 meteen na de decembermoorden samen met fotograaf Gerard Wessel in Paramaribo was. Ze werden beiden al snel opgepakt door de mannen van Bouterse en opgesloten in Fort Zeelandia, waar slechts een paar dagen eerder vijftien vermeende tegenstanders van het regime waren geëxecuteerd.

Fort Zeelandia Paramaribo

Na dagen eenzame opsluiting werd Storms door twee militairen met geweren uit zijn cel gehaald, naar de binnenplaats gebracht en tegen de muur gezet. Of ze echt hun geweerlopen op hem hebben gericht vertelt het verhaal niet, maar dit was wel degelijk een klassieke schijnexecutie. Zowel Pieter als Gerard zijn uiteindelijk na een paar dagen door interventie van de ambassade vrijgekomen en Suriname uitgezet. Als je een dergelijke gruwelijke ervaring achter de rug hebt, kan ik mij voorstellen dat je de rest van je leven niet erg onder de indruk bent van een Nederlandse bromsnor.

Drie volle seizoenen heb ik Breekijzer gedaan en het was never a dull moment met Storms. Zijn befaamde uitgavenpatroon was nog hetzelfde. En ik zou liegen als ik zou beweren dat ik daar niet van heb geprofiteerd. Als we aan het einde van een lange draaidag te ver van Hilversum waren geraakt werd er een fijn hotel en dito restaurant uitgezocht. De Guide Michelin lag standaard in het dashboardkastje. We verzamelden tientallen snelheidsovertredingen die uiteindelijk tandenknarsend door Fons van Westerloo werden betaald. En inderdaad, ik kon The Man in Black goed aan. Hij respecteerde mijn vaardigheden op het gebied van camera en montage, ik bewonderde zijn werk- en vechtlust alsmede zijn dossierkennis. We werden door onze redacteuren met ontzag behandeld. Ze noemden ons Starsky & Hutch en we waren soms onuitstaanbaar.

"Rico," zeiden we tegen een van onze researchers, "rij jij terug naar Hilversum met het materiaal en zeg tegen Joyce dat ze ons morgen om half negen oppikt. Wij blijven hier in Deventer slapen!" Of ik mij met terugwerkende kracht schaam? Nou, vooruit, een héél klein beetje...

Na drie seizoenen ben ik gestopt. Het programma ging door, maar viel ten prooi aan zijn eigen succes. Er verschenen advertenties in De Telegraaf van media-adviseurs met teksten als: "Is uw bedrijf Storms-bestendig?" De voorlichters en bewakers van "vijandelijke instanties" gingen (helaas) niet meer aan de camera hangen en Storms werd steeds meer met alle egards ontvangen. Heel beleefd, heel correct maar natuurlijk dodelijk saai. Pieter en ik zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan. Veel later hebben we samen nog wat pilots gemaakt en een Roemeense (!) versie van Breekijzer.

Waarover in de toekomst meer.

Pieter was inmiddels The Man in Grey én een man in bonis want getrouwd met Nina voorheen Brink.

Regelmatig krijg ik te horen: "Jij kent Pieter Storms toch goed?" Als ik dat bevestig volgt standaard de opmerking:

"Ik neem toch aan dat hij met haar is getrouwd vanwege het geld, niet vanwege haar looks?" Ik glimlach dan altijd en antwoord:
"Zoals Charles Bukowski al zei....."

---------------------------------------------------------------------------------
Met dank aan Arie van Drongelen en Emilia van Heuven