EEN KORT KERSTVERHAAL

Het was gisteren druk bij priklocatie RAI. In de zeer ruime hal was een mooi meanderend slingerparcours uitgezet. Ondanks dat de sfeer gemoedelijk en berustend was hoorde ik iemand, iets te luidruchtig zeggen: 
"Dit gaat minstens drie kwartier duren!" 
Zijn tegenligger aan de andere kant van het lint antwoordde: 
"Ja, maar bij de IC zijn de wachttijden minstens drie weken." 
Om me heen werd zachtjes gegrinnikt. We schuifelden verder richting roltrap. Ik keek eens goed om mij heen. En kwam tot een opvallende conclusie. Er vanuit gaande dat deze mensen, net als ik, praktisch allemaal van de lichting '54 en '55 waren, merkte ik op dat heel veel mannen boomlang waren. Nu ben ik zelf ook niet bepaald klein, maar het leek wel of hier een compleet basketbalteam met een bus was gearriveerd. Ben benieuwd naar de wetenschappelijk verklaring hiervan. Straks maar even opzoeken. Na een half uur kwam de finish in zicht. Het hele ritueel leek een beetje op de wachtprocedure bij de nachtmerrie van elke wereldreiziger: Kennedy Airport. Behalve dan dat op het vliegveld van New York de immigration officers er op getraind zijn je zo ongastvrij mogelijk te behandelen. Hier was het tegenovergestelde het geval. Vrolijke jonge mensen die voor de zoveelste keer geduldig uitlegden hoe je op je smartphone de uitnodiging moest openen. Uiteindelijk mocht ik mij vervoegen bij prikhok 24. Een dame met prachtige ogen keek op mijn gegevens en zei, wijzend op een paar haken die aan een schotje waren geschroefd: 
"Hallo Martin, doe eerst even al die truien uit." 
Als notoire koukleum was ik inderdaad voortvarend ingepakt, en de echte winter moest nog beginnen. Na enig geworstel stond ik klaar in een mooi schoon wit T-shirt. 
"Ga lekker zitten Martin." 
Ik keek op haar badge.
"Hè, gesselig Jesse." 
Ik sprak dit uit met een vet aangezet Amsterdams accent . Soms, ik weet niet waarom,  doe ik dit om mijzelf een stoere houding te geven.
"Je spreekt het uit als 'Djezzie', Martin."
Ik zou zweren dat haar mondkapje een verleidelijke glimlach verborg. 
"Aha, zoals in Jessie Norman, de operazangeres?"
Meteen laten merken dat je, ondanks je accent, niet van de straat bent.
"Ja Martin, maar dat spel je iets anders..."
Weer die verborgen glimlach, ik zweer 't je. Nu cool blijven Mulder. Geen broeierige 'Sprookjes van Duizend-en-een-nacht' toestanden hier in dit hok.
"Links of rechts?" vroeg ze.
Ik trok kordaat het textiel van mijn linkerschouder omlaag.
"Je kan beter de mouw helemaal omhoog rollen, Martin."
Ik deed wat me werd opgedragen.
"Beter zo Martin, een beetje zoals Herman Brood destijds."
Wow, had ze op haar computer gezien dat ik ooit met Brood on the road was geweest? Leek mij sterk.
"Kom maar op, Jesse! Net als Herman ben ik niet bang voor een spuitje."
Het ging snel en pijnloos. Ik hees mij weer in mijn pooluitrusting.
"Nou, dan ga ik maar weer 's, Jesse."
"Fijn Kerstfeest, Martin."
"Jij ook, Jesse."
Ik fietste terug naar huis. Last van bijwerkingen?
Alleen maar vrolijke....