MULDERCAM BLOG

Sinds de laatste coronamaatregelen heb ik te kampen met enorme mood swings . Mensen die graag pochen met hun correcte uitspraak van het Duits laten vaak achteloos het begrip " himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt " vallen. Mijn reactie is dan onmiddellijk: " Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral ". (Ik kom dan wel uit de Kinkerstraat, maar Bertolt Brecht werd er bij ons thuis al vroeg ingestampt.) Hoe dan ook, bepaalde stemmingswisselingen kennen we allemaal. Ik mag graag zwelgen in zelfmedelijden maar kan ook luidruchtig opgewekt zijn, waarbij ik als een pingpongbal alle kanten op vlieg. Nee, dit is niet ADHD, die aandoening waarvan veel mensen te pas en te onpas de afkorting gebruiken maar als je naar de exacte betekenis ervan vraagt een pijnlijke stilte laten vallen. (ADHD staat voor Attention Deficit Hyperactive Disorder, maar dat wisten jullie natuurlijk al.) Normaal gesproken zijn bij mij de intervallen tussen somberte en euforie vrij groot en ruim bi...

Wellicht zijn jullie, net als ik, de laatste tijd in kranten en tijdschriften regelmatig de termen dark energy en dark matter tegengekomen. Nee, nu niet meteen afhaken, ik ga hier niet koketteren met mijn pubquiz-brein. Qua opleiding heb ik ternauwernood mijn havo pretpakket-diploma gehaald (waar ligt dat papiertje eigenlijk?) en bij het horen van de formule   a2 + b2= c2  kijk ik als een eend naar het onweer. Maar vreemd genoeg put ik een soort masochistisch genoegen uit het lezen van artikelen over zwarte gaten, antimaterie, fermionen en bosonen, hoewel ik er geen jota van begrijp. Wat ik wel weet is dat fysici al geruime tijd worstelen met een gekmakend verschijnsel: bij het bestuderen van de bewegingen van het universum klopt er iets niet. Om de boel te laten draaien zoals het nu draait (uitdijend heelal, vorming van sterrenstelsels etc.) ontbreekt er een letterlijk astronomische hoeveelheid materie en energie in de boekhouding. Something is missing .  Het versc...

Toen twee weken geleden de weermannen en -vrouwen met veel tromgeroffel het uitverkoopnieuws Laatste Doldwaze Dagen van het Jaar! de ether inslingerden wist ik wat mij te doen stond: tasje inpakken en bandjes oppompen. Om negen uur 's ochtends verliet ik in ontspannen toestand het huis en reed op mijn door pure spierkracht aangedreven ijzeren ros in zuidwestelijke richting. Mijn gemiddelde actieradius op zo'n dag is ongeveer 80 kilometer. De echte MAMIL ( Middle Aged Man in Lycra ) lacht hierom, maar ik vind deze afstand, afgelegd zonder sjoemelmotor, helemaal niet slecht en bovendien ideaal. In mijn tempo ben ik dan namelijk om 16:00 uur op mijn bestemming, check vervolgens in bij een goed hotel (want ik ga nooit meer bie-en-biën in een nieuwbouwhuis waar je in de voormalige zolderkamer van een te jong gestorven tiener moet overnachten) ga douchen, haren kammen, luchtje opdoen, het tegen kreukels netjes opgerolde lichtgewicht tenue de ville aantrekken en afdalen naar het terra...

Na twee jaar op Curaçao gewerkt te hebben als cameraman/regisseur voor de meest uiteenlopende programma's en omroepen, besloot ik in 1993 naar Miami te verhuizen. Hoe leuk het ook was op Curaçao, het bleef een eiland waar ik enigszins stagneerde qua technische ontwikkelingen en mogelijkheden. Ik liet dus alle producenten in Hilversum weten dat ik een nieuw basiskamp had maar dat ik, net als vanaf de Antillen, de hele regio gemakkelijk kon bestrijken.  Een van de eerste opdrachten was voor Studio Sport . Mart Smeets had gevraagd of ik beschikbaar was voor een reportage over een veelbelovende jonge wielrenner, woonachtig in Austin, Texas. Ik had al eerder met Smeets gewerkt. Wielrenliefhebbers kunnen grofweg verdeeld worden in twee kampen: zij die een hartgrondige hekel hebben aan De Mart en zij die hem zeer waarderen. Hoewel ik zelf niet bovenmatig in wielrennen ben geïnteresseerd, behoor ik tot het laatste kamp. Smeets is een ouderwets bevlogen verslaggever, een woordsmid én een he...

Wat is de juiste strategie bij het ontvangen van blauwe enveloppen, brieven van het Justitieel Incassobureau of andere vervelende post? Als weldenkend volwassen persoon zeg je natuurlijk: meteen openmaken!  Aan de andere kant van het spectrum bevinden zich de notoire vermijders. Envelop diep in een la of kastje leggen, kop in het zand, deurtje dicht. Ik zit daar ergens tussenin. Sommige brieven laat ik in het zicht een dag of twee smeulen, wachtend op het moment dat ik me daadkrachtig genoeg voel ze te lijf te gaan. Zo lag er vorige week al twee dagen een zacht tikkende tijdbom op het gangkastje. Op de envelop het zwierige, bijna vrolijke lichtgroene logo van de Sociale Verzekeringsbank. Mijn geliefde dacht te weten wat de inhoud was, want zij had een paar maanden eerder een dergelijk schrijven ontvangen. “Mulderino,” riep zij herhaaldelijk, “ik zou 'm maar snel openmaken, want dit gaat waarschijnlijk over je (onheilspellende pauze) AOW.” Toen ik eindelijk na een paar stevige kop...