MULDERCAM BLOG

Mijn goede vriend H. is in het bezit van een klassiek wagenpark. Naast een zilverkleurige Jaguar XK8 Cabrio voor dagelijks gebruik staan er ergens nog twee fraaie automobielen gestald. Zoals een Scimitar GTE, een obscuur Engels merk dat ernstig te lijden heeft onder het imago van moederfabriek Reliant. (Zie de twee onderstaande foto's en je begrijpt waarom.)  De Scimitar De Reliant Om het goed te maken is daar gelukkig ook nog de Jensen Interceptor, een legendarische symbiose tussen stijlvol Brits design en Amerikaans achtcilindergeweld. H. vertelde mij laatst dat zijn rijbewijs vernieuwd moest worden. En dat hij licht opzag tegen de mogelijke obstakels die hij bij dit traject zou tegenkomen. Voor iemand van tachtigplus is H. zeer vitaal, ondernemend en goed bij de les. Maar ook hij verdwaalt, net als velen van zijn generatie, van tijd tot tijd in het duistere digitale oerwoud van de overheid. Regelmatig moet ik hem met mijn machete bevrijden uit een Gordiaanse elektronische knoop ...

Het was gisteren druk bij priklocatie RAI. In de zeer ruime hal was een mooi meanderend slingerparcours uitgezet. Ondanks dat de sfeer gemoedelijk en berustend was hoorde ik iemand, iets te luidruchtig zeggen: "Dit gaat minstens drie kwartier duren!" Zijn tegenligger aan de andere kant van het lint antwoordde: "Ja, maar bij de IC zijn de wachttijden minstens drie weken." Om me heen werd zachtjes gegrinnikt. We schuifelden verder richting roltrap. Ik keek eens goed om mij heen. En kwam tot een opvallende conclusie. Er vanuit gaande dat deze mensen, net als ik, praktisch allemaal van de lichting '54 en '55 waren, merkte ik op dat heel veel mannen boomlang waren. Nu ben ik zelf ook niet bepaald klein, maar het leek wel of hier een compleet basketbalteam met een bus was gearriveerd. Ben benieuwd naar de wetenschappelijk verklaring hiervan. Straks maar even opzoeken. Na een half uur kwam de finish in zicht. Het hele ritueel leek een beetje op de wachtprocedure bi...

Het is weer tijd voor een aflevering uit de serie Man met fratsen: over samenwonen en andere ongemakken . Trouwe lezertjes weten dat ik, na decennialang bivakkeren in donkere mancaves en tropische hutjes, en het opzichtig cultiveren van mijn imago als hoteltijger, volledig compos mentis bij mijn geliefde ben ingetrokken. Voorbij is de tijd dat ik in mijn ranzige jongenskamertje naar hartenlust mijn sokken kon laten rondslingeren. Nu heb ik mij, na pittige onderhandelingen, te houden aan een aantal basis huisregels: geen keiharde housemuziek na 23:00 uur, dopje terug op de tandpastatube en T-shirts niet naast , maar in de wasmand. Daar heb ik alle begrip voor, ik zie deze afspraken niet langer als een inbreuk op mijn vroegere status van holbewonende neanderthaler. Toch worstel ik nog steeds met de vraag waar bepaalde items opgeborgen moeten worden. Zo is er het grote mysterie van het keukengerei en de instructies die daarbij horen. Dat bij ons in de bestekbak vorken bij vorken en ...

Met enige regelmaat komt mijn goede vriend Bert Evers over uit Curaçao. Meestal is hij dan een dag of tien in Amsterdam voor familiebezoek en wat zakelijke afspraken. We proberen dan altijd, ondanks zijn drukke schema, af te spreken en bij te praten. Bert is al decennialang een succesvol horeca-ondernemer op de Antillen. Hij is financieel comfortabel (een uitdrukking die mij door de taalpolitie op een waarschuwing komt te staan) maar valt zeker niet in de categorie horekaffers & andere patjepeeërs. Begin 2020, corona was nog gewoon een Mexicaans biertje, zaten we in een eetcafé in de Jordaan. Tijdens dit als vanouds gezellige samenzijn zegt hij plotseling: 'Mulder, ik heb een voorstel!' Ik kijk hem verwachtingsvol aan. 'Luister, we kennen elkaar nu ruim dertig jaar. Jij hebt inmiddels veel van mijn avonturen gehoord. En toen ik jouw parttime geluidsman was hebben we samen ook het nodige beleefd.  Bert (met hengel) tijdens de WK 1994 met reporter Jan Roelfs en Lothar Mat...

"È morte Romano!" Dit verbijsterende nieuws kreeg ik te horen toen ik, midden in het zonnige en schilderachtige Modena, met mijn geliefde aan een heerlijke lunch zat. Onheilsberichten hebben de nare gewoonte altijd toe te slaan als het leven er juist bellissima uitziet. Ik had Romano nog twee dagen daarvoor gebeld en afgesproken dat we, traditiegetrouw, een dagje bij hem gingen logeren in Bologna voordat we naar Amsterdam zouden terugvliegen. Verschrikt stond ik op van het terrastafeltje, daarbij een glas witte wijn omstotend, en vluchtte met mijn telefoon het steegje in naast de trattoria. Daar kreeg ik van Margaritha, een vriendin van Romano, de details te horen. Deze waren morbide simpel in hun eenvoud: attacco di cuore massiccio . Voor alle zekerheid vertaalde ze het voor mij in het Engels: massive heart attack.  Het eerste wat ik dacht was: einde van een tijdperk. Romano Torri was il mio fratellino italiano , mijn Italiaanse broertje. Als iemand mij heeft ingewijd in h...

Het is, zoals jullie hopelijk gemerkt hebben, de laatste maanden erg stil geweest op mijn blog. De verklaring is deze: na het verschijnen van mijn eerste boek (waarover mijn uitgever geruststellend zegt: "Kluuns Komt een vrouw bij de dokter werd ook pas een jaar na verschijnen een bestseller") kwam ik in een postnataal writer's block terecht. Een enorm blok ter grootte van een brutalistisch gebouw waaruit ontsnappen lastig bleek.  Zelfs het tikken van een eenvoudig WhatsApp-berichtje kostte mij de nodige moeite, laat staan de wekelijkse routine oppakken van het schrijven van zo'n achthonderd woorden. Een beproefde methode om deze impasse te doorbreken, zo had ik vernomen van een bevriend en gediplomeerd schrijver, is het lezen van een willekeurig kort verhaal van wat de Amerikanen The Three C's noemen: Chekhov, Carver en Cheever. Of een willekeurige "Kronkel" van Carmiggelt. Of de bundel Tat Tvam Asi van de onlangs overleden A.L. Snijders, meester van...