MULDERCAM BLOG

Wederom vooraf een disclaimer: onderstaande column bevat kleffe observaties over kleinkinderen. Sommige scènes kunnen als intimiderend worden ervaren door diegenen die niet gevoelig zijn voor ontroerende situaties en de ontwapenende conversaties die je nu eenmaal hebt met klein grut. Ter verdediging voer ik aan dat het bijna Kerstmis is. Een voor mij lastige periode waarin ik heen en weer word geslingerd tussen larmoyant zelfmedelijden en gênante euforie. Met enige regelmaat logeren Finn (7 jaar) en Eden (5 jaar) een weekendje bij ons. Zoals dat nu eenmaal hoort gaat dat gepaard met vaste rituelen. Het tweetal wordt standaard vroeg bij ons afgeleverd. Dermate vroeg dat ondergetekende dan nog volop bezig is met zijn derde remslaap. Om negen uur zijn ze echter niet meer te houden en mogen ze van Oma als een commando-eenheid de slaapkamer bestormen en het bed (en Opa) als trampoline gebruiken. Was dit een paar jaar geleden nog een onschuldige en vrolijke actie, inmiddels zijn deze Noord-H...

  To do nothing is the most difficult thing in the world -Oscar Wilde Gezeten op het terras van een café werden mij een paar dagen geleden, bij een ondergaand najaarszonnetje, door een oud-collega de volgende vragen gesteld: “Vertel Mulder, bevalt het leven als pensionado? Of mis je toch het vak stiekem een beetje? En verveel je je niet?” Ja. Nee. Soms. Dit zijn de staccato antwoorden die ik altijd paraat heb. Ja, omdat ik nu de vruchten pluk van “het beste pensioensysteem ter wereld” (Bron: Mercer CFE Institute).  Nee, omdat ik optimaal genoten heb van mijn avonturen als audiovisuele huursoldaat maar precies op het goede moment de eer aan mijzelf heb gehouden. En soms verveel ik mij inderdaad. Dat dit helemaal niet slecht is, ga ik verderop aantonen. Bij deze bied ik, als onbezoldigde ervaringsdeskundige, jullie een supersnelle en compacte cursus Aspirant Pensionado m/v aan. Allereerst natuurlijk het woord zelf. “Pensionado” kan, afhankelijk van je eigen mindset , verschillen...

Aan de letterlijke vooravond van de verkiezingen nog even een snelle columnette. De laatste weken is ons door bepaalde politici ingepeperd wat er allemaal mis is met Nederland. “Het water staat ons aan de lippen”, “we worden overspoeld door gelukzoekers”, “de burger wordt niet gehoord”, “we zijn het spuugzat” en andere onheilsberichten. Nu zijn er absoluut zaken die voortvarend aangepakt dienen te worden. Maar, alle alarmerende berichten ten spijt, vergeleken met heel veel andere landen leven we nog steeds in een walhalla. Een eldorado aan de Noordzee, een strak aangeharkte countryclub, een van de meest welvarende en stabiele landen ter wereld. Bij mijn laatste fietstocht, ver buiten de Randstad, diep door de binnenlanden van onze moerasdelta, heb ik mij wederom een weeklang verbaasd over de enorme materiële rijkdom van de “mensen thuis”, zoals de beknelde hardwerkende burger door sommige lijsttrekkers wordt genoemd. Huizen strak in de verf, snorrende robotmaaiers over de gazons. De e-...

(Korte inhoud van het voorafgaande: Ondergetekende houdt zich taai maar begint verschijnselen van slijtage te vertonen.) Er was, ondanks het predicaat “geheel verzorgde groepsreis naar Turkije” duidelijk door NRV-reizen gecommuniceerd dat er voor bepaalde activiteiten extra betaald moest worden. Het betrof bijvoorbeeld een jeepsafari of een ballontocht. Met name deze laatste attractie is een verplicht nummer voor iedereen die de provincie Cappadocië aandoet. Als je een commercial ziet van het Turkse toeristenbureau zitten daar standaard prachtige shots in van felgekleurde luchtballonnen boven een prehistorisch landschap.  Onze inmiddels geliefde gids Osman had dit spektakel een paar dagen eerder al in de bus vrijblijvend aangeprezen. Zijn Nederlands was niet geheel vlekkeloos maar altijd zeer charmant. Als vertederde grootouders hadden we stilzwijgend collectief besloten hem niet meer te corrigeren als hij het had over “Het Romeinse Rijkdom dat zich over heel Turkije uitstrekte” en...